De beren zijn los

Een gedicht geschreven na het bijwonen van een debat met Zaanse politieke partijen. Verscheen ook op de nieuwssite De Orkaan.

De beren zijn los!

Met honingzoet grommen storten ze zich op het koekhappen
met handen op de rug gebonden likken ze elkaar de vingers af
zonder elkaar te verwonden. Scheidslijnen verkleinen
tussen oude en jonge wijnen

Het is een transparant klimaat-, energie en CO2 neutraal debat
Circulaire politiek. Hergebruik van rooksignalen in een vieze stad
Snijd die koek maar scherper, dat geeft minder kruimels
Versterk de stellingen met grondig bodemonderzoek
naar de funderingen van partijprogramma’s

Met Zaanse allure groener gezonder. Samen werken, samen leven
Samen sterker in een streek, begrensd door de som van CO2 remissies
Eén auto + één auto = één of twee te veel?
Investeren in saneren of het als feit accepteren?
Excuus vinden in het groenparkeren?
Mosterdgas komt na de maaltijd
Het is levenslang leren

Balanceren op sociale scheidslijnen. Arm, rijk, laag of hoog opgeleid
Doelmatig diversiteit forceren op basis van ongelijkheid
als wonen tussen servet en tafellaken niet te betalen is
is dweilen met de gaskraan open. Close the tap!

Planeetbrede visie onder het gemeentelijke dak
waar burgers het spreekgestoelte beklimmen
Integere participatie door interruptie met eigen stem
Klare taal die zich niet laat gijzelen door
een ghostwriter met gevoel voor ironie en
politiek belang achter het digitale behang
waar samen werken, samen leven, samen sterker
ook samen bestrijden, confronteren en blokkeren is

Buiten de grenzen van debat is er zicht op de ‘unplugged’ versies
Kinderen met vrolijke buttons, kekke gekleurde jassies
bij de kapper met een te hoge haargrens, jongeren met een woonwens
overkokende instructies op inductie en altijd maar op de fiets
onbevangen zoete broodjes smerend
zonder blad voor de mond
Net mensen. Burgers. Beren

©Ellis van Atten

Een droomjurk

Ter gelegenheid van ‘Dromen over feest’ in het Honig Breethuis op 17 december 2017

Ik droom een jurk van glanzend satijn

met geborduurde bloemen in duizend kleuren

Ik droom kant en parels in mijn opgestoken haren

Ik droom een paleis. Ik droom een tentjacht

Laat de boeierknecht me varen langs

de dansende lichtjes op de Zaan

Ik droom muziek, antiek en fijnbesnaard

Ik droom een feest in Zaans zachtblauw

Kleur het verleden mooier dan vandaag

 

Maar de fijne kraag verstijft het beeld

van rijkdom in een keurslijf

door veters getailleerd

Gestreken plooien in de rokken snijden

de weg af van een freule die afgepast

haar dans stampt door de porseleinkast

Onder het tapijt zijn sporen geveegd van

vergeten knikkers van kinderen

die buiten het gareel willen stuiteren

en om het papier trekken verwachtingen

de riempakken strak

Vrijheid achter fantasierijke schilderingen geplakt

 

Ze droomt een jurk van rekbare zachte stoffen

met frisse kleuren losjes over het hoofd aangetrokken

Ze droomt wind door haar haren. Meegolvend over

de baren, waar zij aan het roer de koers bepaalt

Ze droomt een huis om vrij in te bewegen

een bed waarin ze languit kan zweven

Ze droomt muziek zonder partituren

Ze droomt een feest in Zaans zachtblauw

Fabrikeurt de toekomst mooier dan vandaag

 

Zonder me te snijden aan de scherpe randen

verpak ik mijn dromen in velijnpapier

Vier zonder storende verwachtingspatronen

een Zaans zachtblauw feest

2017-12-18T16:09:12+00:00 Gedichten Ellis van Atten|

Zoals het vroeger is geweest

Ter gelegenheid van ‘Dromen over feest’ in het Honig Breethuis op 17 december 2017

“Dromen over feest” in dit huis
misschien zoals het vroeger is geweest
Langzaam dwalend door dit huis
doorvlochten van zijn vroegere bewoners
werd ik gevangen in mijn fantasie
bevond mij opeens in de tijd terug
daar Jacob Breet bij de smuiger
waar verhalen en wijsheden op steen
verwijzen naar Bijbelse voorstellingen
en bijzondere landschappen
dochter Maartje wijst aan
vraagt om de betekenis
de man vertelt, kennis wordt overgedragen
zij luistert intens geboeid
haar hand streelt de tegels
een vinger volgt de lijnen
van een scheepje
je ziet haar dromen
terug in deze tijd
kijk ik geboeid naar de
tegels van deze oude smuiger
zou alle verhalen willen horen
2017-12-18T15:30:25+00:00 Gedichten Margriet Dijkstra|

Aagje

Ter gelegenheid van ‘Dromen over feest’ in het Honig Breethuis te Zaandijk op 17 december 2017

Geketend aan haar toekomst beeld
Baande ze zich een weg naar de oever
Het gras aan de overkant leek groener
Ze dompelde de was in het water
Bij een gedachte aan haar man
Kwamen donderswolken bovendrijven
Ze wilde dit niet met haar leven
Ze waagde niet deze sprong des levens
Maar was nieuwschierig naar een nieuw verhaal
Er klonk een plons….
Het nieuwschierig aagje
Haar droom kwam ten einde
Ze stierf kinderloos
Koos ze echt voor dit einde?
Of is het slechts een overlevering
En een voedingsbodem voor een nieuw verhaal?
2017-12-18T15:26:50+00:00 Gedichten Roselien Brondy|

Honig Breet

Ter gelegenheid van ‘Dromen over feest’ in het Honig Breethuis te Zaandijk op 17 december 2017

Stelt u zich eens voor

U leefde rond de negentiende eeuw

En u was papierfabrikant

U had een rijk leven

U had verschillende panden

Een park in uw bezit

Daarop ook een deftige

En welgeconserveerde inboedel

Waaronder een staand horloge

Van bijzonder schoonen vorm

Met speelwerk

Maar ook het toilet in huis

Mocht er zijn

Stelt u zich dat eens voor

Afijn, uw leven was

Niet enkel pais en vree

Uw vrouw had een aantal miskramen

Uw dochter verdronk

En uw zonen overleefden ook

Een aantal kinderen

Maar dan ging u op vakantie in Duitsland

Of u verzamelde Chinees porselein

Ondertussen

Werd uw papier gebruikt door Napoleon

En stond u midden in het industriële

Centrum van de wereld

Het succesvolle bedrijf ging

Van generatie op generatie

Werd opgesplitst, van naam veranderd

Tot uw zoon het in handen kreeg

Hij ging niet mee met de ontwikkeling

Van de stoommolens

Concurrent Van Gelder

Ging er met de winst vandoor

Einde verhaal

Dit huis ademt geschiedenis

Van mooie en mindere momenten

– Hier is vast ook gedroomd over feest –

Een gedicht is te kort

Om dat allemaal te beschrijven

De muren weten alles

De mens kent slechts een deel

2017-12-18T15:23:59+00:00 Gedichten Thijs de Lange|

Over leven

Tijdens zonsondergang
vindt er een aanslag plaats
in onze stille boomgaard
 
Negentien kauwen
overvallen
drie pruimenbomen
die in dit avondlicht
op haar prille stammen pronken
met het gerijpte fruit
 
Met veel kabaal
trekken de hongerige snavels
grof aan het vlees
van de rijk gevulde takken
waardoor ze dreigen
te breken
 
De volle kruinen
zwiepen heen en weer
om de gewelddadige vogels
van zich af te schudden
maar het moorden
gaat door
 
Naast de boomgaard
begint een zachte regen
 
Als met een passer
beschrijft zij onze kringloop
in een vleeskleurige sloot

 
Joke Konijn
oktober 2017

2017-11-01T10:09:42+00:00 Gedichten Joke Konijn|

Winter op het Merckenrif en de Bruiloftsloot

Vredig gekras.
Voorlopig zal ik dit
witte gebied niet verlaten. 

Schaatsers zwaaien woorden
                Luister: we zijn dronken geworden
                van geluk en het bevroren water
                we kunnen niet stoppen! 

O, kinderen vergeet dit niet!
                De late middagschemer
                bewaar het wilde plezier.
                Leg het bij je voorraad herinneringen
                die niet zijn uit te geven! 

Ik ben zeer traag geworden.
De verlaten bomen in de verte
schitteren in het maanlicht
als ik naar huis ga.
Gearmd met het landschap
vol geheimen en zijn eenzaamheid…

(c) Geraldine Bank-Caenen

2017-09-11T19:15:02+00:00 Gedichten Geraldine Bank-Caenen|

Plat Polderland Poelenburg

Maandag 22 mei 2017: Een debatavond van architectuurplatform Babel over de ruimtelijke toekomst van Poelenburg en de rol van bewoners in wijkcentrum de Poelenburcht. Ellis van Atten schreef hiervoor een gedicht.

Plat Polderland Poelenburg

Ooit werd de Zaanse horizon naar het oosten verlegd

De laatste molen verplaatst, plat polderland verparkt ingepakt

Het water werd opgestuwd en verder weggestuurd

Waterkeringen Gouw, Weer en Watering begrensd

door straten. Waar ooit watergangen stroomden

werden duizenden huizen gebouwd, gekocht en gehuurd

Plat polderland, groene stadsrand werd bemenst

Kinderen speelden met bouwzand

Zonder oude molen wordt door torens wind gevangen

alleen de naam verraadt verleden dat ook heden maalt

een vogelaar zag al snel kansen verbleken

in vermengde geuren, kleurt opgroeiend verlangen

naar eigen stad, naar eigen park in eigen hand

De jeugd heeft de toekomst en is hier neergestreken

Een beetje vloggen, een beetje hangen

en dan hondsbrutaal verbaal in het NOS journaal

Poelenburg is zijn eigen stad ontstegen. Integraal

bundelen krachten, laat niemand zich hinderen

door één beeld. Hoezo mislukte integratie?

Hier ontstond het Nederlandse woord van het jaar

We polderen Babylonische spraakverwarring

mengen culturen tot een nieuwe natie

en schrijven samen ons eigen verhaal

In Poelenburg spelen onze kinderen

In een wijk, in een park, in een stad

in plat polderland met een gouden rand

Roep naar rede

Op een koude dag beweegt
een grote witte reiger
langs donkere randen
van een klein en vrij land

Haar vleugels spiegelen
in het speelse zilveren water
dat schittert tot aan de overkant

Lieve engel breng ons vrede,
breng rede en compassie
in dit land , ingeklemd
tussen noorderlicht en evenaar

(c) Joke Konijn 13-3-2017

2017-09-12T20:21:58+00:00 Gedichten Joke Konijn|

#NODPL

Er loopt iets door
de pijpen
Men zegt
Daar word je rijk van

De bodem bibbert
De rivier zingt niet
maar schrilt

Wie danst er nu naar
pijpen die plakken
van witmans winst?

Het water glanst
als zwarte lak
wanneer de rijkdom
weglekt in het gras

Een vader weent
om gestorven grond
Een moeder richt zich op

Leef kinderen!
Wie stilzit wint niks

Sta op bisons en
bulderende wind!

Vang aan
het gevecht rond
de pijpen

Joke Kaviaar  9-3-2017

2019-02-03T11:12:26+00:00 Gedichten Joke Kaviaar|