Home 2017-09-17T14:28:04+00:00
Loading...

Februaristaking – Op een dag breekt het

Op een dag breekt het

 

Op een zeker moment breekt het

en kruipen angst, woede en ontzetting

uit het ei. Krokussen steken de kop op en kleuren de

zwarte aarde om de vorst uit de grond te verdrijven

 

Tussen de kleine getypte letters

schreeuwt een handgeschreven protest

 

Staakt! Staakt! Staakt!

 

Het pamflet verspreidt zich als een

olievlek. Als teken van verzet

wordt het werk neergelegd

 

Alles staat stil

Geen tram rijdt

geen kraan loopt

Fabrieken en machines zwijgen

De arbeiders – de mensen – komen op stoom

 

De massa marcheert van Dam naar Dam

De massa scandeert en strijdt

tegen de beperkte houdbaarheid

van menselijkheid.

 

Het was 1941

 

De krokuskoppen waren kansloos in

bevoren aarde. Inkt droogde op,

stemmen werden gesmoord. Het

protest werd gebroken. De vijand

bleef moorden

 

Ondergronds smeulde het, wortelde weerstand

en bleef de aarde in beweging. Want – hoe dan ook –

op een dag breekt het en kruipen liefde, vrede en

rechtvaardigheid uit het ei.

 

Het is 2021

 

Krokussen, tulpen en narcissen steken hun koppen

op en kleuren onze wereld. Wij zijn vrij

 

Schreeuw het uit!

 

En verzet je tegen alles wat tegen mensen lijkt te zijn

Breek als het nodig is – ook al zijn de signalen klein

 

 

 

ZaanPride: Zie je?

 

 

 

 

Zie je?

 

Op het eerste gezicht is een bos

groen en overal hetzelfde

Maar als je er midden in staat

je oog laat rondgaan, zie je het!  Zie je het?

Het ene bos heeft blad, het andere naalden

of  lange lianen. Er zijn bomen met vruchten:

zoetsappig, scherp stekelig of ruw

in vele kleuren en smaken

 

Toch stroomt door iedere boom levenssap

waardoor ze groeien en de hemel aan

kunnen raken

 

Vogels hebben allemaal vleugels

toch is de ene vogel de andere niet,

de één start kaal en de ander met dons

Er zijn zwemmers, lange afstandvliegers,

bidders en hardlopers. De ene zingt,

de ander kwaakt, kukelt of klopt

tegen holle basten van bomen

 

Toch beginnen ze allemaal in een ei

en krabben zich – als ze groot zijn –

tussen de veren

 

Op het eerste gezicht lijken ze niet op elkaar

Mensen verschillen van kleur, van bouw,

van geslacht, van haar, van seksuele voorkeur

Ze zingen met hoge stemmen of juist hele lage,

bewegen vloeiend, zwevend als danseressen

of zijn houterig als marionetten

 

Mensen lijken niet op elkaar

totdat je er tussen gaat staan

en om je heen kijkt. Zie je?

 

Alle mensen bewaren hun hart

op dezelfde plek. Soms is het verborgen,

nog niet ontdekt. Maar ieder kloppend hart

tikt tegen de ruwe bast tot sappen gaan stromen

de bladeren zich ontvouwen en reiken

naar de hemel, waar alle kleuren

een plek zoeken in de regenboog.

 

Wat lijken we op elkaar! Zie je?

Estafette van de kortste nacht

 

 

 

 

 

De kortste nacht dwingt de langslaper
tot haast. Hoe snel kan hij in het land
van dromen belanden?
Van maan tot maan liegt het
een waaktoestand. Een wende
valt op niemand te verhalen.
De nachtwaker staat met één voet in de dageraad
In het donkerste van de nacht
 en wordt door die gedachte al
 aan het wankelen gebracht.
 
Maar nee, zegt de geest van de slaap,
ik laat me niet opjagen. Kijk dan, de sterren!

Via de mail geschreven door dichters van de Zaanse Dichterskring.

Joke Kaviaar, Vera Jongejan, Martha Schaap, Mandy Pijl en Ellis van Atten

Kristallnacht – Meer dan glas

Zaterdagavond 9 november 2019 was de herdenking van de Kristallnacht in 1938, georganiseerd door het 4-5 mei comité van Zaanstad.

Een avond met muziek van Bouk Bouwmeester, een documentaire, een gesprek met Erik Schaap van het Discriminatiebureau Zaanstreek Waterland en gedichten van Gerrit van den Nieuwendijk, Hans de Roo en stadsdichter Ellis van Atten. Het gedicht van Ellis lees je hier:

Meer dan glas

 

De angst tussen haar tanden

knarst harder dan het glas

onder haar voeten

In de koude hand van moeder

balt zij haar drijvende knuist

 

De kinderen waar ze gisteren mee speelde:

vandaag vreemden

En op straat klinkt een lied dat

zij niet mee kan zingen,

niet kan overstemmen

 

Geluidsgolven breken tegen haar borst

Hartslag ontregelt. De wereld. Chaos,

waarin het ritme van de marcheerders

met onverwachte precisie

het kind tussen de ogen raakt

met scherpe messen

 

Waar licht aan het plafond hing,

gaapt nu een gat naar boven:

grauwe sterrenhemel,

zonder slaap, zonder dromen

Matrassen met ruggen tegen de muur

Gesloten ogen. Het kind ruikt rook

 

Vuur

Overal vuur

 

Het smeult na waar wetteloze wolven

hun vette vingers drukten op Thora-rollen

Herschreven boeken slaan

de grond weg onder haar voeten

Het kind is offer, lam voor de slacht

Melk wordt met haar bloed opgedronken

Druiven worden gebroken voor zure wijn

 

Onder de stampende laarzen

breekt meer dan glas

 

Op het perron staat een moeder

met lege handen

 

De trein rijdt

 

Het kind zwaait en vangt scherven

 

©ellis van atten